Gloria Wekker propageert opvattingen als wetenschappelijke feiten

Onlangs won sociaal en cultureel antropoloog Gloria Wekker de Joke Smitprijs, een tweejaarlijkse regeringsprijs op het gebied van gendergelijkheid. Dit jaar koos een jury, die onder leiding van Eva Jinek stond, voor Wekker vanwege haar langdurige strijd voor de verbetering van de positie van donkere vrouwen in Nederland. Volgens de jury heeft Wekker ‘een cruciale bijdrage geleverd aan het onderwijzen en stimuleren van studenten, journalisten, activisten en andere geïnteresseerden op het gebied van gender en etniciteit’.

Na het lezen van haar boek ‘Witte onschuld’, een boek dat uitpuilt van aannames, niet falsifieerbare claims, anekdotisch bewijs, een batterij aan confirmation bias en rammelende slotconclusies, ben ik ernstig gaan twijfelen aan het waarheidsgehalte van Wekkers boodschap en haar competenties en integriteit als wetenschapper.

Mensen als Wekker dragen er aan bij dat de focus op objectieve waarnemingen naar de subjectieve mening van de onderzoeker worden verlegd, waardoor waarheidsvinding in activisme vervalt. Dat maakt Wekker niet alleen ongeloofwaardig, maar schaadt ook het wetenschapsbedrijf.

Wekker stelt in ‘Witte onschuld’ dat blanke – tegenwoordig aangeduid als witte – mensen zich altijd schuldig maken aan racisme, zelfs wanneer zij denken dat zij dat niet doen. Daarnaast stelt Wekker dat blanke mensen een zogenaamd ‘cultureel archief’ in hun hoofd hebben. Daarin zou vierhonderd jaar koloniaal denken verankerd zitten, dat ervan uitgaat dat blank superieur is aan zwart. Wetenschappelijk bewijs voor deze uitspraak levert Wekker niet. Verder dan wat anekdotes en persoonlijke ervaringen komt ze niet en dat is precies wat mij stoorde aan het boek van deze activistische academicus. Over de cruciale bijdrage die ze heeft geleverd aan het onderwijzen van studenten tast ik in het duister. Als Wekker haar studenten dezelfde ‘wetenschappelijke’ vaardigheden aanleert die ze zelf toepast dan mag je je ernstig zorgen maken over jonge academici die uit haar nest komen.

Één van de grootste missers in haar boek waardoor ik twijfel aan Wekkers wetenschappelijke integriteit is haar stellige uitspraak in het boek over donkere adoptiekinderen in Nederland. Op pagina 35 van haar boek verwijst ze naar een onderzoek van zichzelf waarin ze stelt dat inmiddels volwassen zijnde adoptiekinderen “als gevolg van hun andere kleur niet als gezinslid worden gezien maar als seksuele partner van de ouder van de andere sekse.” Deze conclusie trekt ze na gesprekken met niet meer dan vier personen. Hoezo generalisatie? Ook rond dit thema levert Wekker geen bewijs voor haar uitspraak.

Nergens worden beweringen onderbouwd met betrouwbare wetenschappelijke analyses of bronnen en dan heb ik het nog niet eens over de toegepaste methodologie. Het hele boek is doordrenkt van persoonlijke opvattingen en ervaringen die aan de lezer als wetenschappelijke feiten worden gepresenteerd. Studenten die op deze wijze te werk zouden gaan zouden slechte cijfers halen en kritisch worden toegesproken en misschien wel het advies krijgen om toch maar een niet-academische opleiding te volgen. Voor diversiteitpriester Wekker gelden blijkbaar andere regels. Je kunt met deze competenties zelfs hoogleraar worden en er ook nog eens een prijs mee winnen!

Wie het boek met een kritische bril leest komt al snel tot de conclusie dat Wekker een eigenaardige kijk heeft op het bedrijven van wetenschap. Haar bijdrage aan de academische wereld vind ik hierdoor uiterst discutabel te noemen. Mensen als Wekker dragen er aan bij dat de focus op objectieve waarnemingen naar de subjectieve mening van de onderzoeker worden verlegd, waardoor waarheidsvinding in activisme vervalt. Dat maakt Wekker niet alleen ongeloofwaardig, maar schaadt ook het wetenschapsbedrijf. Wekker geniet naar mijn mening teveel aanzien op basis van haar autoriteitspositie. Er wordt blindelings vanuit gegaan dat ze als wetenschapper ook wetenschappelijk verantwoord handelt. Wie wel naar de feiten kijkt, twijfelt aan haar analyse of Wekker tegenspreekt is een racist, wat iedere blanke per definitie al is.

Wekkers methodiek is een typisch voorbeeld van wat Nobelprijswinnaar Richard Feynman omschrijft als cargo cult science. Dit is een imitatie van wetenschap die er oppervlakkig gezien wel iets van weg heeft, maar uiteindelijk niets meer dan flauwekul blijkt te zijn.

Helaas is het leed al geschied. Progressief links omarmt massaal de ideeën van deze charlatan en het universitair bedrijf? Die zwijgt! Blijkbaar doen feiten en waarheidsvinding er steeds minder toe op de universiteit, deugen en politieke correctheid des te meer.

Bevlogen & veelzijdig | Uitgever rechtblog.nl | (Arbeids)recht | Onderzoeker | Wetenschap | Kenniscentrum Winterdepressie | Boekenwurm | Kritisch burger | Libido sciendi

Geef gerust je mening!

Wees de eerste met een reactie

Houdt mij op de hoogte van
avatar